ԲԱՐԻ ԳԻՇԵՐ

Ուռճացած երեկոյի մեջ լույսերը կեռ-կտուցավոր 
Վաղուց են գիշերը պեղել: 
Մայթերը էլ չեն հորանջում մարդկային կրունկների տակ: 
Փողոցներն ավլած են արդեն. 
Մնացած կեղտերը մթան պիտի որ արևը մաքրի: 
Քնել է - և աչքերը բաց- 
Քնել է ողջ քաղաքն արդեն: 
Եվ մի՞թե դեռ չես քնել դու. 
-Սիրելի՜ս, քեզ գիշե՛ր բարի: 
 
Ճյուղավոր թախիծն ուզում է դեռ պատվել նաև սաղարթով, 
Որպեսզի հետո, երևի, ստվեր տա, թունո՜տ մի ստվեր: 
Այդ թունոտ ստվերի ներքո թող քնի՝ ո՜վ որ կուզենա, 
Բայց ո՛չ դու. 
-Քեզ գիշե՜ր բարի: 
 
Կննջեն պահակներն անգամ՝ 
Գիշերվա ա՛յն հովիվները, 
Որ զգոն լույս ու լամպերի շնային հսկողության տակ 
Մշտապես արածեցնում են մակաղված զգուշությունը: 
Միայն ե՛ս բովանդակ գիշեր աչքերըս պիտի չփակեմ, 
Քանի որ ամեն կերպ հիմա քո տեղն է բռնել կամենում 
Մի ծանոթ պառաված օրիորդ՝ 
Այս կպչուն անքնությունը, 
Որից ինձ չեն փրկում նաև քնաբեր կոչված դեղերը: 
 
Ու ես այդ անքնությունից՝ 
Պառաված օրիորդից այս նույն, 
Այնպես եմ վախենում հիմա, 
Ինչպես որ երեխան է միշտ վախենում բուժակ բժշկից: 
Դո՛ւ գոնե, դո՛ւ եղիր առողջ 
Ու քնի՛ր. 
-Քեզ բարի գիշե՜ր: 
 
Ես կյանքում ինչքա՞ն գիշեր եմ ունեցել,- 
Դժվար է ասել, 
Քանի որ այդ հաշիվը պարզ չի արվում թվաբանությամբ, 
Այլ միայն սիրո՛ մատներով, 
Որ գուցե ծալվեն հաշվելիս, 
Բայց դժվա՛ր, դժվա՜ր թե բացվեն: 
Ես կանեմ այդ հաշիվը բարդ, 
Դա թող ի՛նձ, իսկ ինքըդ քնի՛ր. 
-Սիրելի՜ս, քեզ բարի գիշե՛ր: 
 
Մի բարակ - քաղաքավարի անձրև է եկել ժամերով, 
Եկել է առանց դադարի, 
Եկել լոկ կարծես ի՛նձ համար, 
Քանի որ արթուն մարդ չկա՛. 
Բոլորը քնած են վաղո՜ւց: 
Դե՛, դու էլ աչքերըդ փակիր. 
-Սիրելի՜ս, քեզ բարի գիշե՛ր: 
 
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
 
Հեռու չէ առավոտն արդեն: 
Եվ - գուցե արևի ահից- 
Դադարեց անձրևն էլ հիմա: 
Անձրևն էլ դադարեց հիմա, 
Մինչդեռ դու... շարունակվում ես: 
Նաև դո՛ւ դադարիր մի քիչ. 
Խղճա՜ ինձ, և ի՛նքդ էլ ասա. 
-Սիրելի՜ս, քեզ բարի գիշե՛ր...


Lilas
⇑ Наверх
⇓ Вниз