ԹՌՈՒՑԻԿ ԵՐԳԵՐ

ԵՎ ՈՒՐԻՇ ՈՉԻ՞ՆՉ

         Ձորից թռչելիս,
         Ժայռից ցատկելիս,
Որպես կենդանի - շնչող արարած,
         Նա խեղանդամվում
Ու տնքտնքոցով քարշ տալով ոտը՝
Փոշի է հանում ճանապարհներին...
 
-Իսկ մենք պարզապես կոչում ենք... քամի՛.
         Եվ ուրիշ ոչի՜նչ:
 
         Նա էլ, մարդու պես, 
Ունի ամոթի զգացումը նույն,
         Դրա համար էլ
Հագուստ է գործում խոտից ու թփից,
Որպեսզի ծածկի իր մերկությունը...
 
-Մենք ընդամենը կոչում ենք... առո՛ւ,
         Եվ ուրիշ ոչի՜նչ:
 
Առասպելական հսկա մարջաններ, 
         Որ վզնոց դարձած՝
Զուգում են վիզը պատըշգամբների, 
         Մի բան էլ ավե՜լ - 
         Ունեն համ ու հոտ...
 
-Իսկ մենք կոչում ենք... պղպե՛ղ կամ տաքդե՛ղ.
         Եվ ուրիշ ոչի՜նչ:
 
Զուգված ավազի դեղին կապրոնով
Եվ անձեռագործ նեյլոնով կանաչ՝
Հնչեցնում է նա իր ջինջ սոպրանոն...
 
-Իսկ մենք պարզապես կոչում ենք... աղբյո՛ւր.
         Եվ ուրիշ ոչի՜նչ:
 
Մի մե՜ծ, երփներանգ յուղաներկ կտավ,
Որ ժամեր հետո փոխվում է հանկարծ
Սև ու միագույն խորանկարի...
 
         Եվ ուրիշ ոչի՜նչ:
 
         Հրա՜շք իսկական,
         Կոչում ենք... գլուխ:
 
         Լեցուն գաղտնարա՜ն,
         Անվանում ենք... սիրտ:
 
         Մի քայլող աշխա՜րհ,
         Մարդ ենք հորջորջում...
 
         Եվ... վա՜յ ինձ ու ձեզ. 
         Այսքանից հետո
Մենք մեզ կոչում ենք նաև... բանաստե՜ղծ... 

18.XII.1959թ.
Թիֆլիս


ԴԻՄԱՆԿԱՐԻ ԱՌՋԵՎ

Քո կյանքը ապարդյուն անցավ.-
Անօգո՛ւտ, իզո՜ւր տեղ կորար, 
Ինչպես որ բաց ծովի վրա
Տեղացող անձրևը վարար.
Շահեցիր լոկ ծաղր ու ծանակ՝
Միայնակ ցուցարարի պես.
Ո՛չ հասար, ո՛չ էլ ետ դարձար՝
Անհասցե փակ ծրարի պես... 

[1956թ.]


ԼԱՑ ԷԼ ԿԱ, ԼԱՑ ԷԼ

Մեկը լալիս է նորածընի պես՝
Ճչում է, սակայն... արցունքներ չկան:
 
Մեկն էլ բերանից ծպտուն չի հանում,
Բայց արցունքներն են շիթ-շիթ լճանում:
 
Մեկն էլ, ինձ նման (գուցե նաև՝ քե՞զ),
Բարձր ճչալու սովոր չէ բնավ,
Եվ արցունքներն էլ աչքից չեն հորդում,
Այլ հոսում են ներս
Ու կիտվում դանդաղ
Չեչաքարի պես ծակծկված սրտում: 

14.X.1959թ.
Չանախչի


ՑԱՎՆ Է ՀԱՃԱԽ ԱՌԱՋ ՄՂՈՒՄ

Անհարմար է բոբիկ քայլել,
Այս կոշիկն էլ շատ է նեղում:
Ինչպե՞ս քայլել առանց ուղու,
Այս ճամփան էլ շատ է շեղում:
Դոփել տեղո՞ւմ: Բայց դրանից
Ո՛չ կոշիկըդ կլայնանա,
Ո՛չ էլ ցավը կմեղմանա...
Ցա՜վն է հաճախ առաջ մղում: 

[1956թ.]


ՍԵՎ ԿԱՏՈՒ

Իմ սևության համար դու արևի՛ն դիմիր,
Պայծառության համար՝ ի՛նձ միմիայն,
Իսկ ես պիտի դիմեմ այն հորթ-արջառներին,
Որ չեն դարձել դեռ եզ,
Սակայն պիտի՛ դառնան:
Եվ ասածիս վրա շատ էլ մի՛ միտք արա:
Միտք անելու համար ճակատ չեն համբուրում:
Ճակատն առհասարակ հո համբույրի տեղ չէ.
Մի փորձադաշտ է նա, ուր ցանում են կնճիռ:
 
Ու երբ միտք եմ անում, որ բյուր դարեր առաջ
Ես քայլեր եմ փոխել շա՜տ ավելի հարմար՝
Չորս թաթերի՛ս վրա,
Պոչի՜ս ուղեկցությամբ,
Ու չեմ փնտրել բառե՜ր-
                  այդ պահերին
Ինձ ողբում եմ՝ օտար մեռելի պես,
Հետո էլեկտրական ածելիով
Սափրվում եմ մաքուր ու դուրս գալիս,
Որ հմայքը չափեմ օտար կանանց,
Խոտի աճման համար հարկ վճարեմ աչքով,
Փողոցները կտրեմ՝ առանց «անցումներ»-ի,
Ինքնագլուխ - ազատ սև կատվի՛ պես:
 
Խեղճ սև կատուները ունեն շա՜տ վատ համբավ.
Մարդ ու մեքենավար նրանց հայհոյում են:
Շատ կուզեի գոնե չհավատալ,
Թե իմ կատվանման անցումներից 
Պատահել է գեթ մի ավտովթար... 

30.IX.1961թ.
Երևան


 < 1 2 3 4 > 



Lilas
⇑ Наверх
⇓ Вниз