ԱՆԼՌԵԼԻ ԶԱՆԳԱԿԱՏՈՒՆ

ՂՈՂԱՆՋ ԱՇՆԱՆԱՇՈՒՆՉ

         Բայց ահա
Նաև շոգն է կոտրվում՝ գոռոզության պես, 
Եվ տեղը զիջում իր գինն իմացող համեստությանը: 
         Կապող անձրևի միջամտությամբ 
         Երկիր ու երկին 
         Գրկվում են կրկին՝ 
Վերջ տալով իրենց սուր գժտությանը:
 
         Եվ աշունն էլի,
Չարչիների պես ու բոշաների, 
         Տեղից-տեղ գնում, 
         Դռներ է ընկնում 
Եվ զբաղվում է իր ներկարարի սիրած փեշակով: 
 
Չարչին բարձրականչ կհպարտանա 
Իր հուլունքների հազար տեսակով,
Ասեղ ու շյուղեր, ծամոն կծախի 
Պառավ տատերին, հարսներին շարմաղ: 
Բոշան ցորենով զամբյուղ կփոխի 
Եվ ինչով ուզես՝ մեծ ու փոքր մաղ: 
         Մինչդեռ աշո՜ւնը... 
         Նա բա՛ն չի ծախում, 
Օդ ու եղանակ, գույներ է փոխում: 
         Մինչդեռ աշո՜ւնը
         Միայն բաշխում է՝ 
         Ցորեն ու գարի, 
         Խմիչք ու փշատ, 
         Հազա՜ր մի բարիք 
         Եվ, ամենից շատ, 
         Անվարձ ու ձրի 
         Միայն նախշո՜ւմ է... 
 
Եվ այնպես դանդաղ, որ չես նկատի. 
Ավելուկների ծամերը կանաչ 
Էյվանի դեմքին ու տան ճակատին 
Դեղնում են հանկարծ, դառնում անճանաչ: 
 
Ու քաղցրությունից ճաքող սեխերի 
         Անուշ բուրմունքով 
Օծվում են կրկին բոստան-բաղերը, 
Իսկ ձմերուկի կերված ճաղերը - 
Լուսնի հաստ-բարակ փուլերի նման - 
Հող ու փոշով են ամպոտվում հիմա: 
 
Ընկուզենիներն իրենց սաղարթով 
Այնպես են մեկից դառնում հուրհուրան, 
Կարծես թե լինեն հսկա ծխամորճ, 
Եվ որպես ծխի առկայծող քուլա՝ 
Մշուշն է սողում դաշտերի վրա 
         Ու պտույտ տալիս 
Ծերուկների պես պպզած լեռների 
Սանըր չտեսած-փռչոտ գլխի շուրջ:
 
Մինչ դեղձին պարկեշտ ու ծիրանին լուրջ 
Իրենց սաղարթն են աշխատում կոճկել լիրբ քամու հանդեպ, 
Հաստլիկ ուռենին ու ձիգ կեռասին 
Պատրաստ են իսկույն իրենց լաչակը գլխներից քանդել՝ 
         Մարդաթող հարսի, 
         Լաչառ կնկա պես: 
         Նորից, իսկապե՛ս, 
         Աշուն է, աշո՜ւն: 
 
Նորից սանդի մեջ ծեծում են կորկոտ, 
         Ձավար են խաշում, 
Տաք հնձաններում ճմլում են խաղող 
         Ու գինի քաշում: 
         Նորից արիշտան, 
Որ ձողերին են շարեշար փռել, 
Թաց՝ օրորվում է լուռ ու անշշուկ, 
         Չորացած՝ խշշում 
         Ու փշուր-փշուր 
         Թափվում է գետին՝ 
         Խսիր-կարպետին: 
 
Քամին կարծես թե բան է կորցըրել 
Եվ որոնելով ավլում է գետինն 
Ու տեղից-տեղ է խաշամը քշում: 
Եվ տերևների հաստ ծածկույթի տակ 
         Առվակ ու վտակ 
Հոսում են ոչ թե խշշոցով ջրի, 
Այլ կարծես անվերջ տժտըժում-թշշում՝ 
Իրենց մեջ ընկած բոց տերևների 
         Չմարող հրից: 
 
Սերկևիլները սրտի թրթիռով 
Վերջինն են լքում անխռով այգին 
Ու տեղափոխվում-մտնում են սնդուկ, 
Որ հաստակաշի ու կողքապնդուկ, 
Զառ խնձորների հարևանությամբ 
Պլըլվել սիրով ու գորովագին 
Կանանց պահուստի շորերին փոթ-փոթ 
Եվ իրենց բույրը խենթորեն խառնեն 
Նրանց մարմնային բուրմունքին տարփոտ: 
 
         Աշուն է, աշո՜ւն:
 
         Լուսաստղը հիմա
Նույնիսկ ցերեկվա դռներն է մաշում 
Եվ ճառագայթուն ու մեծ է այնքան, 
Կարծես թե բացված հովհար է որ կա: 
         Հովհարը սակայն
Ո՞ւմ է հարկավոր, երբ շոգ չէ արդեն, 
Երբ եղանակը այնքան է ցրտել, 
Որ նորից ահա տան խոնավ օդից 
Մինչ աղը լալիս՝ լավաշն է ծաղկում, 
Իսկ պաղ եղյամի հալվելուց հետո 
Կալում մնացած կույտը ծղոտի 
         Կպչում է իրար, 
         Կարծես թե թաղքում
Մազերի նման շեկլիկ աղջըկա:
 
Անցած ձմռանը նշանվածների կոպերի տակով 
Անհամբերությամբ սահում է հիմա երազանքն այրող 
         Այն հարսանիքի, 
Որ պիտի լիներ, բայց դեռ, ա՜խ, չկա: 
Գիշերվա կեսին ոռնոցն է լսվում 
Հոտ ու նախրի հետ սարից գյուղ իջած անկուշտ գայլերի, 
Իսկ նույնքան անկուշտ ջրաղացների անխոնջ չախչըկան 
Կոչնակի նման կանչելով անվերջ՝ 
Ճամփան է պահում աղունով բարձված սողուն սայլերի: 
         Եվ ահա՛ - 
Կամաց քշեք սելերը... 
         Եվ ահա՛ - 
Աշուն եկավ սարիցը... 
         Եվ ահա՛, 
         Այստե՜ղ - 
Երկինքն ամպել է... 
         Եվ ահա՛, 
         Այնտե՜ղ - 
Էս լուսնակ գիշեր... 
         Եվ ահա՛ -
         Այսպե՜ս՝ 
Միշտ նա է ներկա, 
                  Նա՛ ՝ 
Շինականի հար հավատարիմ, 
         Հավետ անբաժան 
         Մեծ օգնականը. 
                  Նա՛ ՝ 
Շինականի համկալ-ընկերը, 
         Հոտաղ-մշակը 
         Ու... երրորդ ձեռքը. 
                  Նա՛ ՝ 
         Ինքը... ե՜րգը:

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46



Lilas
⇑ Наверх
⇓ Вниз