ԱՆԼՌԵԼԻ ԶԱՆԳԱԿԱՏՈՒՆ

ՂՈՂԱՆՋ ԸՆԴՀԱՏՎԱԾ

Եվրոպայից նա վերստին սիրով դարձավ 
Իր Գուսանին և խազերին,
Իր Անուշ-ի նոր մասերին, 
Իր Վարդան-ի գոռ բասերին: 
 
Հնչյուններից պիտի կերտեր մի հուշարձան, 
Որ հավասար պիտի լիներ 
Իր վեհությամբ Սասնա սարին. 
Պիտի երգով ողորմի տար 
Բաղդասարին, Սանասարին 
Ու նզովեր Մսրա չարին. 
Հորովելով Դավիթ տղան 
         Պիտի մենակ՝ 
         Անեզ-անլուծ՝ 
Գեղջուկի տեղ գութան քաշեր, 
Հետո՝ զորքին հանգիստ թողած, 
Մսրա տիրոջ սիրտը խաշեր...
 
         Պիտի՛, պիտի՜...
 
         Վարդապետի 
Գիշերածալ վեղարի տակ 
Բացվում էին լուսաթաթախ առավոտներ՝ 
Մեկը մեկից պայծառ ու տաք, 
Մեկը մեկից վառ ու հստակ: 
 
Կրծքի ներքո սիրտը թնդուն 
Կարծես անվերջ նույնն էր պնդում՝
         Երաժշտի՛ր: 
Ամենակուլ խորշակի դեմ ու երաշտի՝ 
         Երաժշտի՛ր.
Թշնամու դեմ ահեղացող, 
Օղակի դեմ հար նեղացող, 
Ընդդեմ նրա երգի, ձայնի , նրա շեշտի՝ 
         Երաժշտի՛ր .
Մինչև մահդ հրաժեշտի՝ 
         Երաժշտի՜ր: 
 
Երաժշտում և դեռ պիտի 
Հորդաբխուն երաժշտեր,
Վիշտ երգելով՝ ցրեր վշտեր, 
Հույս երգելով՝ հավատ շեշտեր, 
Սուտը հերքած՝ ճիշտը ճշտեր, 
Բայց... մի ահեղ գիշերվա մեջ 
Արյուն հագան կանաչ դաշտեր, 
Եվ հույս, հավատ, կյանք ու անուրջ 
Օր-ցերեկով հանկարծ դարձան մի վատ երազ. 
 
         Օդում կախվեց 
Աշխարհակուլ մի պատերազմ...

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46



Lilas
⇑ Наверх
⇓ Вниз