ԱՆԼՌԵԼԻ ԶԱՆԳԱԿԱՏՈՒՆ

ՂՈՂԱՆՋ ՑՆՈՐՄԱՆ

Եվ պատկերներից այս ահազարհուր, բայց և իրական
Նախ ցնորվեցին աչքե՜րը նրա
Եվ ապա մի՛տքը, մի՛տքը տիրական...
         Վայրի աղմուկի,
         Խոլ աղաղակի,
         Ժխորի տեղակ
Մի գերեզմանվող լռություն տիրեց նրա հոգու մեջ.-
         Գլուխը նրա,
Որ մի երկնային լուսատու էր ցարդ,
Հիմա փոխարկվեց մի մոլորակի.
         Նույնն էր արտաքուստ,
Բայց ինչպե՞ս, ինչպե՞ս, ինչպե՞ս էր նույնը,
Եթե լուսատուն... էլ լո՜ւյս չէր տալիս...
 
...Նա չհասցըրեց զոհել Վարդանին
Գոռ Ավարայրի ճակատամարտում,
         Եվ ինքը զոհվեց.
Ա՛խ, ո՜ւր էր գոնե Վարդանի նման:
Մեր խաղ ու տաղի զորավարն ուժեղ
Վախճան ընդունեց՝ որպես նոր Մուշեղ,
Ում վերջին խոսքը նա գիտեր անգիր
Դեռ ճեմարանի առաջին տարուց.
-Բայց իբրև եհաս ինձ մահս վատթար,
Ո՛հ, թե՜ դիպեալ էր ի վերայ ձիոյ...
 
         Մեր խարդախ բախտից՝
Նա չընկավ մարտում ու ձիու վրա, 
Այլ զոհվեց անլուր դավաճանությամբ... 
         Մեր դժխեմ բախտից՝
Նա չհասցըրեց իր օպերայում 
Թշվառ Անուշին խելացընորել, 
Եվ ի՛նքը, ի՛նքը, ի՜նքը ցնորվեց... 
         Մեր դաժան բախտից՝
Սասնա ծռերին երգել չտված, 
Նա ինքը դարձավ նոր Փոքըր Մհեր 
Ու դեռ կենդանի՛, ո՜ղջ-ո՜ղջ զնդանվեց 
Հոգեբուժարան - Ագռավաքարում...
 
...Ով մազապուրծ էր մահից, Վարդապե՛տ.
Քեզ կորցընելու ցավից ահավոր
Աչքերըս լիքը լաց ա... մրմնջաց,
Առանց խոսքերի և անեղանակ
Էրվում եմ, էրվում այրվելով երգեց,
         Սակայն... անօգո՜ւտ:
 
Ով առուփախով, գաղթով էր փրկվել,
Անզորությունից կրկին մոռացած
Հայի անարդար աստըծո հանդեպ
         Իր քենը արդար՝
Երկնքին նայեց լուռ պաղատանքով,
         Սակայն... ապարդյո՜ւն:
 
Ինչ եկեղեցի, որ չէր ավիրվել,
         Եվ ամեն տաճար,
Որ ժամերգվում էր դեռ հայ աշխարհում,
Պատարագիչի դողդոջ շուրթերով
Պահպանիչ ասաց՝ կյանքիդ ի խնդիր,
         Սակայն... չփրկե՜ց.
Հայացքըդ կրկին անկենդան մնաց,
Գլուխըդ, որ ցարդ լուսատու էր մի,
Դարձավ մոլորակ՝ պաղած ու անլույս...

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46



Lilas
⇑ Наверх
⇓ Вниз