ԹՌՈՒՑԻԿ ԵՐԳԵՐ

ՄԻԱՅՆԱԿ ԾԱՌԸ

Պոկված անտառից՝
Մենակ ու մռայլ,
Մի ծառ է ցցվել բարձունքի վրա:
 
Ինչպե՜ս չի սիրում անտառը նրան,
Ինչպե՜ս է ծաղրում,
Քրքըջում վրան,
Ի՜նչ է թե հսկան 
Այս թզուկների 
         կամքին
         ու
         կյանքին
Չի՛ կարողանում իրեն ենթարկել,
Ի՜նչ է թե նրանք չե՛ն կարողանում
Իրենց նեղվածքում սրան բանտարկել...
 
Եվ չի՛ հասկանում անտառը հիմար,
Թե ծառն այդ ինչ է անտառի համար.
 
Կաղնի՜ն՝
Անտառի կանաչ շանթարգե՜լ...

21.IV.1959թ.
Մոսկվա


Lilas
⇑ Наверх
⇓ Вниз