Ամեն անգամ, երբ նայում եմ երեխայիս խաղերին

Ամեն անգամ, երբ նայում եմ երեխայիս խաղերին,

Թե ինչ սիրով փարվել է նա քարին, ջրին ու հողին,-

 

Խոսք եմ խոսում իմ սրտի հետ.

-Է՜յ իմաստուն մանկություն,

Ունայն բան է խելքը մարդուս և գործերը մեծանուն:

 

Դատարկ ձայն է քաջի համբավ, գանձ ու պատիվ հանապազ,

Դո՛ւ ես ոսկին, ո՜վ մանկություն, դո՛ւ իսկական լույս-երազ:

 

Ա՜խ, երնեկ թե մանկությունըս հանկարծ դառնար գար նորեն,

Գլխիս վառվեր մանկութ օրվա արեգակըս ոսկեղեն:

 

Անուշ մորըս ոտների տակ թռվռայի, խաղայի,

Փառք ու հանճար չարժեն խաղին մի ծաղկաբույր տղայի:

 

Իմ սո՛ւրբ մանկիկ, թո՛ղ համբուրեմ թաթիկներդ ցեխոտած,

Դու` կյանք ու սե՛ր, ծափ ու ծիծա՛ղ, ուրախության դո՛ւ աստված...