ԴՈՒ ՉԵՍ ՀԱՍԿԱՆԱ

Չեմ տեսնում շքեղ զարդերը գարնան,

Վշտից խավարեց գոհարն աչքերիս.

Ծանրացավ աշխարհն ուսերիս վրա,

Զուր ես հարցընում պատճառը վշտիս:

 

Ես` զավակ ճնշված ու դժբախտ ազգի,

Որ արյունով է իր ուղին թրջում.

Որ դարե՜ր, դարե՜ր թափը իր բազկի

Շղթան է կրծում ժանգոտ, շառաչուն:

 

Շղթան շառաչուն, ծանըր ու ժանգոտ,

Ինձ տապալել է, կաշկանդել գետնին.

Ինձ տրորում են անցնող ու դարձող,

Դո՛ւ մի կարեկցիր իմ անհուն վշտին:

 

Իմ մոր սուրբ խոսքը - ծաղրի նշավակ,

Իմ հայրենիքը` սիրտըս ու հոգիս-

Եվ հոշոտում են, պղծում ոտնատակ,

Դու չես ընմբռնի անդունդը վշտիս...

 

Ես` զավակ ճնշված ու փոքրիկ ազգի,

Սրտիս արյունով մեծ վիշտս եմ գրում.

Վերքը անդարման իմ հայրենիքի

Իմ բյուր խոցոտված սրտումս եմ կրում:

 

Սիրե՜լ, երազե՜լ, թռչել եմ ուզում,

Բայց շղթան ինձ պինդ գամել է գետնին.

Կուռ լուծը ազգիս` ուսերս է փշրում,

Չես կարող հասնել իմ անափ վշտին:

 

Տիեզերական զայրույթով, թույնով

Արդ` ես ինքըս ինձ խայթում եմ ահա՛,

Թո՛ղ մեռնիմ, կորչիմ անհետ, անանուն,

Իմ անհույս վիշտը դու չես հասկանա...