Վառ երկինքը լուռ գիշերով

Կարս · XIII.1902թ.

Վառ երկինքը լուռ գիշերով
Երկրի կուրծքը համբուրեց.
Աստղ-աչերը լցվան սիրով,
Օվկիանոսը խոր երգեց:
 
Ո՞ւր է փախչում հոգիս անհուն
Այս աշխարհիս իրերից.
Եվ իրերի անդրաշխարհում
Ի՞նչ է պտրում, տենչում նա:
Միայն ես էի հասկանում ինձ,
Եվ ես էլ ինձ չհասկացա: 
Թափ կուտամ թևերս և կըսավառնեմԵս գիտե՜մ, գիտե՛մ, որ կյանքիս շեմքից