ԴՈՒ ՔԵԶ ՀԱՄԱՐ ԱՊՐԵ՞Լ ԵՍ, ՄԱՅՐ

Երբ եղել եմ ես անհոգ ու անվիշտ,

Ժպի՛տ է փայլել քո աչքերում միշտ:

 

Ե՛ս եմ դալկացել ու եղել հիվանդ,

Դո՛ւ ես տնքացել, մայր իմ հարազատ:

 

Իմ գերազանցն ու վատն էլ իսկապես

Նշանակել են կարծես թե լոկ քե՛զ:

 

Այն աղջնակով, որ ե՛ս եմ գերվել,

Ավելի շա՛տ ես հետաքրքրվել:

 

Իմ փոքրի՜կ, անշո՜ւք գրքերը տպված

Դու հատո՜րներ ես կարծել անկասկած:

 

Ու մտածում եմ. երբևէ, իմ մայր,

Ապրե՞լ ես կյանքում արդյոք քեզ համար: