ՉԵ՞Մ ՄԱՏՆՈՒՄ ԻՆՁ...

Երգեր էիր գրում դասին,

Ուղարկում ինձ այնպես թաքուն,

Ուր երդում կար սիրուդ մասին,

Սրտիդ մասին այնքան մաքուր:

Ես սիրեցի հոգիդ շիտակ,

Դարձանք ընկեր քանի տարի,

Թվում էր ինձ՝ երկնքի տակ

Լոկ դու էիր ջերմ ու բարի:

 

Ամառներն էլ, երբ կարոտած

Մեկնում էիր հայրենի տուն,

Տալիս էինք իրար սրտանց

Սիրո հազար երգ ու խոստում:

 

Երդումներով այդ սրտաբաց,

Ուզում էինք եկող ձմեռ

Լիներ շքեղ ու երազած

Հարսանեկան խնջույքը մեր:

 

Սակայն եկար դու այս անգամ

Քո նոր ընտրած հարսնացուով,

Ու միամիտ այդ աղջկան

Չեմ էլ ատում, նայում խռով:

 

Քեզ տեսնելիս ուզում եմ ես

Կեղծել, ցույց տալ ինձ միշտ ուրախ,

Թե չեմ սիրում իբր էլ քեզ,

Թե անցածը եղել է խաղ:

 

Թվում է ինձ, որ սերս ծով

Լավ եմ կեղծում, ծածկում քեզնից,

Բայց հենց իմ այդ սուտ խաղերով

Ասա՛, արդյոք չե՞մ մատնում ինձ: