ՄԱՅՐ

Մա՛յր իմ, նոր եմ հասկանում, որ Հայաստանն էիր դու 

Որի սրտով աշխարհի բոլոր հողմերը անցան, 

Որ դու էիր հերարձակ ու արցունքոտ, ու տրտում 

Նստել ավեր Անիի բեկորներին սրբազան:

 

Մա՛յր իմ, նոր եմ հասկանում, որ Հայսատանն էիր դու

Այդքան փխրուն ու ամուր, այդքան տանջված ու արդար,

Խորհրդավոր մեր ոգին, մեր արյան ձայնն էիր դու, 

Որի գաղտնիքը, ավաղ, անզոր եղա ես կարդալ:

 

Մա՛յր իմ, նոր եմ հասկանում, որ Հայաստանն էիր դու

Որի առջև երկյուղած կարկամել եմ ու լռել,

Եվ սիրո խոսքն իմ չասված, խոստովանանքն իմ տրտում

Արթնանում է գիշերով ու մղկտում ինքնիրեն...