Մենք հպարտ ենք ապրել, բայց ոչ թեթև ու հեշտ
1948թ.
Մենք հպարտ ենք ապրել, բայց ոչ թեթև ու հեշտ,
Կյանքը մեզ չի տրվել իբրև երգ ու վայելք,
Դեռ չնայած սիրո մաքուր աչքերի մեջ,
Մենք դավադիր մահի աչքերին ենք նայել։
Մեզ փորձել է գնդակն ու ցուրտն է մեզ այրել,
Ձյան ալիքն է ծածկել մեզ սուլոցով իր չար,
Եվ արյունից մեր տաք սառույցներն են հալվել,
Եվ սառույց է դարձել մեր արյունը հաճախ։
Շառաչել է անտառն ու ծառս եղել վրդով,
Բուքն է վայել դաշտում տխուր՝ որպես հառաչ...
Ու կանգնել ենք հաճախ մենք քարացած սրտով
Եղբայրական խորունկ շիրիմների առաջ։
Մենք դեռ տասնութամյա - մեր ուսերին սակայն
Ծանր բախտն ենք կրել ծանր հողագնդի,
Մրրիկների միջով՝ գնդակներով ծակված
Ալ դրոշն ենք տարել՝ նման այրվող սրտի։
Այդ դրոշը մեր դեմ իբրև այգ էր ծագել,
Եվ անզոր է դարձել մեր դեմ ամեն ոսոխ,
Իսկ երբ հարկ է եղել՝ մեր կոպերն ենք փակել
Ու ընկել ենք նրա ծփանքի տակ բոսոր։
Խոյանքի ենք փոխել մեր տառապանքն անգամ
Եվ սլացել, անցել ժամանակից առաջ,
Ու տես, կյանքը արդեն մեր քունքերի վրա
Իր եղյամն է թողել ժամանակից առաջ։
Մենք վաղ ճաշակեցինք թե՛ փորձություն, թե՛ մահ,
Կյանքը մեզ չտրվեց իբրև երգ ու վայելք,
Ու թե թախիծ տեսնեք մեր աչքերում հիմա,
Ներեք...այդ աչքերով մենք մահին ենք նայել...