ՊՈԵՏԱԿԱՆ ԽՐԱԽՃԱՆՔ

...Ահա կգա Բոդլերը, կերևա Էդգար Պոն:

ԵՂԻՇԵ ՉԱՐԵՆՑ

Անքնության մուժը դարձավ դեղին մորմոք,

Անքնության մուժը դարձավ դեղին թախիծ...

Եվ Բոդլերը չեկավ,

Չերևաց Պոն,

Չարենցն ինքը ելավ մթնշաղից:

 

Ֆայտոն նստեց,

Անցավ Երևանով խաղաղ,

Հետո Նորքի այգում՝ դուդուկի տակ,

Ամենամեծ աստղը իբրև բաժակ առավ

Ու գինու պես խմեց թախիծը տաք:

 

Խմեց,

Ու երբ հեռվից լսեց անհայտ կանչեր,

Երբ մորմոքեց հավքը գիշերային,

Զայնեց, հեռու-հեռվից Վարուժանին կանչեց,

Եսենինին կանչեց ու Լորկայի՚ն:

 

Եկան նրանք գունատ,

Եկան հպարտ ու լուո,

Ու երբ հնչեց հանկարծ երգը թառի,

Լորկան տեղից ելավ ու մատներով տխուր

Շոյեց զնգուն լարերն իր կիթառի:

 

Եվ մեղեդին ծորաց նման արտասուքի.

-Երբ մահանամ, թաղեք կիթառի հետ... 

Վարուժանը շոյեց սպիներն իր քունքի, 

Ու խենթացավ նորից Չարենցը խենթ...

 

Հետո Բուդդայի պես աստղերի դեմ չոքեց, 

Չոքեց կապույտի դեմ անեզրական

Ու բարբառեց գունատ.

-Ուրիշ ոտքեր 

Կախաղանին երբեք թող մոտ չգան...

 

Եսենինը թեքել շեկ գլուխը ուսին 

Ու թախծում էր, ինչպես հասկը արտոմ... 

Բարձրանամ էր դանդաղ մի վիրավոր լուսին, 

Որ տրտմորեն թառի Նորքի բարդուն...