ԵՐԲ ԻՄԱՍՏԱԶՈՒՐԿ Է ԼԻՆՈՒՄ

Երբ օրերն անցած ճանճի պես մեխվում են

Քո օրացույցի դեղին էջերին,

Ամիս առ ամիս անիմաստ թափվում են

Տերևների պես, քո կյանքի ծառից:

 

Երբ ժամացույցի լարված զսպանակը

Կացինն է ճոճում քո պարանոցին,

Անցյալը դանդաղ իմաստազրկվում է,

Ներկան էլ թմրած` քո ոտքի տակին:

 

Կյանքը անիմաստ իմաստազրկվում է,

Երբ վերածվում է անվերջ պայքարի,

Պայքարն էլ, ավաղ, իմաստազրկվում է,

Երբ վերածվում է կյանքի իմաստի:

 

Իմաստը կորցրած դատարկ պատվանդանը

Սպասում է հաջորդ կուռքի քանդակին,

Երբ տապալվում է կանգնած արձանը,

Ժամանակը միշտ վիժում է նորից:

 

Փողոց ու այգի իմաստազրկվում են

Իմաստազրկված քաղաքի մեջքին,

Տները նույնպես իմաստազրկվում են,

Երբ վերածվում են ապաստարանի:

 

Խոսքը շատ վաղուց իմաստազրկվել է,

Ծնվել երախում բյուր ժողովների,

Իմաստը նույնիսկ իմաստազրկվել է՝

Այն վազքի նման, որ ավարտ չունի:

 

Ձեռքերը, պարապ, իմաստազրկվում են,

Ամեն օր դարձավ տխուր կիրակի,

Գլխուղեղիդ մեջ օրեցօր մեխում են

Պատճառները բյուր առանց պատճառի:

 

Անիմաստության խորտակվող իմ նավը

Նորից փրկության ափին է զարնվում,

Երբ վերարկույով քնած զավակներս

Մեկ-մեկ արթնանում ու ինձ են նայում:

 

Նրանց աչքերի առկայծող լույսերը

Ոգուս սառույցի կեղևն են փշրում,

Անկարողության պոկում կապանքները,

Եվ կյանքս նորից իմաստավորում: