ՆՈՐ ԳԱՐՈՒՆ

Բառեր՝ Հովհաննես Հովհաննիսյանի

Քեզ սպասող չմնաց,

Ո՞ւր ես գալի, ա՜յ գարուն,

Գովքդ ասող չմնաց,

Զուր ես գալի, ա՛յ գարուն:

Սև-մութ պատեց աշխարհին,

Սար ու ձոր դառան արին,

Մեզ վայ բերեց էս տարին,

Ո՞ւր ես գալի, ա՛յ գարուն:

Բլբուլը գա, թող ձեն տա,

Էլ ո՞վ պիտի քեզ խնդա,

Էլ ո՞ր սիրտը կթնդա,

Զուր ես գալի, ա՛յ գարուն:

Բլբուլն եկավ, վարդ չունի,

Ծաղկոցը կա, զարդ չունի,

Էլ ո՞վ ա, որ դարդ չունի.

Ո՞ւր ես գալի, ա՛յ գարուն:

Դու ետ բերիր հավքերուն,

Ո՞նց տեր ըլնեն բներուն.

Սաղ տեղ չկա մեր երկրին,

Զուր ես գալի, ա՛յ գարուն:

Աշուղի բերանը փակ,

Սազ-քյամանչեն փակի տակ,

Սիրտնա էրվում անկրակ.

Ո՞ւր ես գալի, ա՛յ գարուն:

Քեզ սպասող չմնաց,

Զուր ես գալի, ա՛յ գարուն,

Գովքդ ասող չմնաց,

Ո՞ւր ես գալի, ա՛յ գարուն:

ԱՐՈՐՆ ՈՒ ՏԱՏՐԱԿԸ ՄՈԿԱՑ ՄԻՐԶԱ