ԵՍ ՍՊԱՍՈՒՄ ԵՄ ՔԵԶ, ՀԱՅՐԻԿ

Այս տարվա քո նվերները 

Մութն ու ցուրտն են, ի՛մ փոքրիկ,

Այս տարի պայթող ռումբերը 

Քեզ դարձել են խաղալիք:

 

Եվ այս խաղը պատերազմն է,

Որ խաղում են մեծ մարդիկ,

Իսկ խաղի վերջում քո ճիչն է՝

«Ես սպասում եմ քեզ, հայրի՜կ»:

 

Ա՜խ, այս ի՞նչ Ձմեռ պապի է, 

Որ քո տանն է հայտնվել, 

Այս թշվառ ծեր մուրացկանը, 

Տե՛ս՝ ինչեր է քեզ բերել:

 

Ա՜խ, այս ի՞նչ Ձմեռ պապի է, 

Որ քո տանն է հայտնվել, 

Այս թշվառ թափառականը

Նվերներ է քեզ բերել:

 

Իսկ նրա բերած նվերը

Մահվան գուժ ու արցունքներ,

Հողի տակ մեռած մարդիկ են 

Եվ, մեղա՜ քեզ... մանուկնե՜ր:

 

Հողի տակ մեր եղբայրներն են

Ու քույրերը մեր քնել,

Իսկ հողի վրա մեր կյանքը 

Անեծքի է վերածվել:

 

Ա՜խ, այս ի՞նչ երկար ձմեռ է, 

Տեսնես՝ ե՞րբ կվերջանա, 

Երբ նորից բացվի գարունը, 

Քո հայրիկը տուն կգա՞:

 

Քո հայրիկը, իմ փոքրի՛կս, 

Անպայման մի օր կգա,

Քո հայրիկը, անուշի՛կս, 

Կգրկի քեզ, կխաղա:

 

Իսկ եթե հանկարծ, փոքրի՛կս, 

Քո հայրիկը ուշանա,

Դու հիշի՛ր նրան, պստի՛կս, 

Նա քեզնից չի հեռանա:

 

Եվ դաժան այս ձմեռները 

Դու շատ շուտ կմոռանաս,

Երբ նորից բացվի գարունը, 

Դու շատ շուտ կմեծանաս:

 

Դու փակիր քո աչուկները, 

Բայց նրան մի՛ մոռանա,

Ու հայրիկդ, իմ փոքրի՛կս, 

Անպայման քեզ մոտ կգա: 

 

Քո հայրիկը, տե՛ս, եկել է,

Ուսերին կանաչ սարեր,

Քո հայրիկը, տե՛ս, եկել է,

Աչքերում արեգակներ:

 

Այդ նրա ուժեղ ձեռքերն են 

Բարձրացնում քեզ դեպի վեր,

Քո հայրիկը հենց գարունն է, 

Որ եկել է քեզ նվեր: