ՇԱՏԱԽՈՍ ԱՆՁՐԵՎԸ

Մի օր ես քեզ կտեսնեմ

Պատուհանի մոտ կանգնած,

Երբ անձրևը կթափվի

Մայթերի վրա հոգնած:

 

Շատախոս անձրևը, 

Շատախոս անձրևը,

Երկնքից թափվում է ցած,

Նա ինձ հիշեցնում է, 

Նա ինձ հիշեցնում է

Երջանիկ օրերն անցած:

 

Ես անձրևի ձայնը լսելիս

Հիշում եմ մեզ, իմ սիրելի՛ս,

Անձրևի տակ համբուրվելիս:

 

Շատախոս անձրևը, 

Շատախոս անձրևը,

Երկնքից թափվում էր ցած,

Նա մեզ հետ երգում էր, 

Նա մեզ հետ երգում էր՝

Երջանկությունից հարբած:

 

Մարդիկ՝ կեղծ ու բարեպաշտ,

Մեղավոր են անկասկած,

Որ քաղաքը լի է միշտ

Բամբասանքներով անվարձ:

 

Եվ մեր քնքուշ սերը

Անձրևի պես, սե՛ր իմ, 

Ցեխոտ մայթերին մնաց:

Եվ մեր քնքուշ սերը, 

Եվ մեր երդումները,

Ա՜խ, կեղտոտվեցին հանկարծ: