ՈՒԹՆՅԱԿՆԵՐ
85 բանաստեղծություն
1Սա մտածում է, որ ինքը` դանակ,
2Նրա ձեռքը բան չի ընկնում
3Թե ասես. «Մատըս վարունգ է»
4Իսկ ա՜յս տիպը, հապա տեսեք.
5Ձրի պատանք թե լինի
6Իսկ ինչո՞ւ, ինչի՞ համար
7Սա տուն չի շինել
8Սա, թե տեղն եկավ
9Ականջովը մեկ
10Այս տի՞պը: Քո տանը լակում
11Գողի հետ նա գառը աղում
12Թե տեղը գա` այս մարդուկը
13Ի՜նչ ասեմ խելքդ
14Հիսուն տարի առաջ ծնվեր
15Լավից դժգոհ
16Ի՞նչ ես պահանջում
17Ուղտը չի տեսնում
18Իմաստուն էր, բայց շատ ձգեց
19Ախ, ինչպես է, որ չի հոգնում
20Դեռ ձմեռ չեկած
21Ախ, գոնե անփակ
22Ամռան շոգին պաղ շվաքում
23Երեկ` ուրիշ եղանակ
24Բեղերը քեզ քիչ են թվում
25Չէիր կարող երեկ ասել
26Քո կյանքը ապարդյուն անցավ
27Նա այնքան ջահել է դեռ
28Գարունն է գալիս, դիմավորեցե՜ք
29Նա դուրս է տալիս
30Ինքը մի նոր
31Բավական է
32Նա սուտ է փչում: Թե սուտը բռնես
33Հետըդ «ուռռա» բերեցիր
34Թե նա մի քիչ վատ է զգում
35Գրաբար բառ է. այդ ի՞նչ ասել է
36Շնախոտ լինի
37Աչք մտնողը աչքի ընկավ
38Գործի գլուխ ես
39Ինքն էլ գիտի, որ գործից
40Գլխի է ընկել
41Դուք հիշո՞ւմ եք
42Ականջը սրած` ականջ է դնում
43Հացը դարձրել է ձիավոր
44Զարմանքդ զո՜ւր է
45Բա՜խտ է հարկավոր, ամեն տգետից
46Աչք մտնելու համար նա մի հատ է
47Ինքը հոպոպն է հոտած
48Ձյունը ի՞նչ է իմանում
49Ա՜խ, արդեն ականջ է ծակում
50Սարն ի՞նչ գիտե
51Նույն հին վանքն է
52Հիմար ժպիտով
53Եթե ասեմ
54Տանը լինեմ, լինեմ մայթում
55Իմ սրտի սյունը
56Ես բռնել ուզեցի
57Մաղի մեջ
58Թե ինձ համար ինչ է պահված
59Հովիտը ինքս տվեցի
60Դո՛ւ ես ձգում
61Մի ամի՞ս է, թե՞ մի տարի
62Թե ինձ այրեց
63Ո՞ւր ես` չկաս
64Տաքն ի՞նչ իմանա
65Մեր տունը մեկ չէ
66Իր մասին, հայտնի բան է
67Ի՞նչ անենք
68Ես այնպես հեշտ էի տարվում
69Գիտե՞ս, սիրելի՛ս
70Ո՞նց սուտ ասեմ. չէ՛, բարակ չի ու թևի մեջ
71Աչքըս բաց
72Ես քո մասին
73Ի՜նչ ես տանջում, կամ թո՛ւյլ եղիր
74Թող լինի այնպես
75Ես գիտեմ, կհանդիպենք դեռ
76Աչքերս վառ լույսի սովոր
77Դու ինքդ քեզ տաքանում ես
78Եթե անգամ այնպես փայլես, ոնց ամենքը
79Մեղուն ինքն էլ չգիտե
80Լինում է այսպես էլ կյանքում
81Ինչ էլ որ անես - հարյուրը` հարյուր
82Ուրիշ ես դառնում ամեն օր
83Նորից երգում, մորմոքում է
84Հեշտ բան չէ, ջա՛նըս, ճիշտ ժամանակին
85Անհարմար է բոբիկ քայլել