Sevak
ՆՈՐԻՑ-ՉԵՆ-ՍԻՐՈՒՄ-ՍԻՐՈՒՄ-ԵՆ-ԿՐԿԻՆ

ՍԻՐՈ ՓՈԽԱՐԵՆ

Դու մի՛ լինիր այսքան բարի: 
Բարությանըդ 
Ես կարող եմ լոկ մե՛կ բանով փոխհատուցել՝ 
Իմ անարժե՜ք շփոթությամբ 
Եվ թերևըս ա՛յն թախիծով, 
Որ տարորեն շատ է նման 
Անվերջ մեռնող ու հարություն անվերջ առնող 
Հին դիցերին...
 
Չէի՞ ուզի:
Շա՜տ կուզեի
Առաջվա պես հրճվել գեղջուկ այս կանաչով,
Որ հիմա քո
Զսպանակվող կողի տակ է զսպանակվում,
Եվ բարբարոս երգը լսել այն առվակի,
Որ հիմա քո
Մերկ ոտների կաղապարն է ուզում հանել:
 
Չէի՞ ուզի:
Շա՜տ կուզեի
Մե՛կ անգամ էլ
Չճանաչել ո՜չ մի արգելք ու խոչընդոտ,
Դանդա՜ղ գնալ - շտա՛պ հասնել
Մեր մարդկային հայրենիքը սկզբնական,
Այսինքն ՝ իմ ափով ապրել քո ափի մեջ,
Ինձ կապել ու շաղկապել քեզ
Այնպե՛ս,
Որ մենք երկուսովըս մեկտեղ դառնանք
Անքակտելի ՝ խաչբառի՜ պես:
Չէի՞ ուզի: 
Շա՜տ կուզեի: 
 
Բայց, սիրելի՜ս, չի հոգնում նա՛, 
Ով գնում է շատ հեռավո՜ր հանդիպումի: 
Իսկ ես հիմա 
Զբոսնում եմ միայն ի՛մ իսկ արվարձանում
Եվ զբոսնում`
Ձեռքերովըս փորագըրած մակնիշները ընթերցելով,
Ու քերծելով շատ ավելորդ գրություններ, 
Ու քերծելով առանց մուրճի և տաշիչի ՝ 
Եղունգներո՛վ իմ սեփական...
Եվ իզո՜ւր ես քո բարությամբ, 
Քո այս ծածուկ - հայտնի սիրով 
Ջանում ապրել իմ կալվածքի մի անկյունում: 
Ու ես հիմա 
Այս ասում եմ ո՛չ լսելուդ համար արդեն, 
Ո՛չ էլ իմ իսկ արդարացման, 
Ո՛չ էլ իմ իսկ արդարացման: 
Եթե կուզես ճիշտն իմանալ ՝ 
Ասելիս էլ բա՜ն չեմ ասում, ամենևի՛ն, 
Այլ պարզապես զբաղմունքս եմ շարունակում ՝ 
Իմ սեփական կալվածքի մեջ 
Հոգնածորեն զբոսնելով, 
Եվը՛ս մի նոր 
Գրություն եմ ավելացնում ջնջածիս տեղ. 
«Չի հոգնում նա՛, 
Ով գնում է շատ հեռավո՜ր հանդիպումի»: 
 
Իսկ դու... իսկ դու շա՜տ ես մոտիկ: 
Ու ես... ու ես շա՜տ եմ հոգնած... 
Չանախչի
25.X.1965թ.
Lilas