ԼՈՒՍՆԱԿԸ ՍԱՐԻ ՏԱԿԻՆ
Լուսնակը սարի տակին,
Յա՛ր, յա՛ր.
Յա՛ր, նա նա՛յ, նա՛յ, նա՛յ, նա՛յ,
Նա՛յ, նա նա՛յ, նա՛յ, նա՛յ, նա՛յ.
Մամուռը քարի տակին.
Յա՜ր.
Յա՜ր, նա նա՜յ, նա՛յ, նա՜յ, նա՜յ,
Նա՜յ, նա նա՜յ, նա՜յ, նա՜յ, նա՜յ:
Ես իմ յարին կարոտ եմ,
Յա՛ր, յա՛ր.
Յա՛ր, նա նա՛յ, նա՛յ, նա՛յ, նա՛յ,
Նա՛յ, նա նա՛յ, նա՛յ, նա՛յ, նա՛յ.
Քան վարդ ու մանուշակին:
Յա՜ր.
Յա՜ր, նա նա՜յ, նա՛յ, նա՜յ, նա՜յ,
Նա՜յ, նա նա՜յ, նա՜յ, նա՜յ, նա՜յ:
Աչքս գցել եմ սարին,
Ոտքս տվել լեռ քարին.
Երթա ու էլ ետ չգա
Քեզ զինվոր գրած տարին:
Կանգնեմ սարին ու քարին,
Գիր գրեմ ղարիբ յարին.
Արցունքով գրեմ, կանչեմ,-
Աղու կտրի ըսենց տարին: