ԿԵՆՍԱԳՐՈՒԹՅՈՒՆ

Ինձանից էլ ջահել իմ պապերը

Հրաժեշտ չտված հեռացան,

Վշտի մեջ էլ հպարտ իմ տատերը

Հանկարծ մի գիշերում ծերացան:

 

Իսկ հետո, երբ լսվեց կրակոցը,

Դույլի մեջ կաթն ասես սևացավ,

Էդ շարժվեց մանկության օրորոցը,

Էդ պստիկը քնից արթնացավ:

 

Օրորվի՜ր, մանկությա՛ն օրորոց,

Կյանքը՝ մութ փակուղով մի փողոց,

Կյանքն՝ իրար ուտելու փակ դպրոց, 

Օրորվի՜ր,

         Օրորվի՜ր,

                  Օրորվի՜ր, մանկությա՛ն օրորոց:

 

Դա երա՞զ էր, թե՝ ոչ, բայց պապերս

Խստորեն ասացին՝ դիմացիր,

Հերթը քոնն է, էսպես է, ախպե՛րս,

Ցավերդ երգելով՝ հեռացիր:

 

Իսկ դրսում նոր կոփված տականքները

Թալանում ու գռփում են մարդկանց,

Էս կեղտոտ, ասիական, մութ բարքերը

Ու դեմքերն, ինչ սազում են սրանց:

 

Օրորվի՜ր, մանկությա՛ն օրորոց,

Կյանքը՝ բութ կրքերի աղբանոց,

Կյանքը՝ լուռ վշտերի խենթանոց,

Օրորվի՜ր,

         Օրորվի՜ր,

                  Օրորվի՜ր, մանկությա՛ն օրորոց:

 

Ինձ կյանքում խաբեցին ընկերներս,

Իսկ հետո սուսուփուս հեռացան,

Ի՜նչ ափսոս՝ երգեցի ես երգերս

Լոկ նրանց, ովքեր ինձ մոռացան: 

 

Օրորվի՜ր, մանկությա՛ն օրորոց,

Կյանքը՝ մութ կրքերի աղբանոց,

Կյանքն՝ իրար ուտելու փակ դպրոց,

Օրորվի՜ր,

         Օրորվի՜ր,

                  Օրորվի՜ր, մանկությա՛ն օրորոց: