ԿՅԱՆՔ ՄԱՐԴԿԱՅԻՆ

Որքան արագ է պտտվում

Այս անիծյալ խենթ մոլորակը,

Որքան արագ է հեռանում

Մեր ապրելու լավ ժամանակը:

 

Հետո դանդաղ, դանդաղ,

Կհեռանա ջահելությունը,

Հետո էլ ի՞նչ երջանկություն,

Երբ մոտենում է ծերությունը:

 

Մի օր պոկվեց-թռավ

Իմ մանկության կապույտ թռչունը,

Այդ ամպերի միջով մի ճիչ

Չվեց դեպի հավերժությունը:

 

Կյանքի շեմին կանգնած էր լուռ

Ու գլխահակ մի պատանի,

Երազանքներ ունեն մաքուր,

Ձեռքին՝ սպիտակ մի աղավնի:

 

Բայց աղավնին թռավ հեռու,

Ձուլվեց կապույտ երկինքներին,

Կյանքը ոչինչ ետ չի բերում

Նա թալանում է բոլորին:

 

Հիմա նրա ուսին թառել,

Հպարտ շարժում էր իր թևերը

Բազեն, որը պիտի թռչեր

Դեպի կյանքի հորիզոնները:

 

Բայց երբ բազեն երկինք ճախրեց,

Մի կրակոց լսվեց հանկարծ,

Կապույտ երկինքը կարմրեց,

Ու քաջ թռչունը ընկավ ցած:

 

Ու երբ տղան վերցրեց նրա

Դեռ տաք մարմինն իր ձեռքերին,

Կյանքը նրան ոճիր թվաց,

Նա անիծեց ճակատագրին:

 

Ու ձմեռվա սառցակալած

Ճամփաներով ոլոր-մոլոր

Քայլեց ճամփորդը դեպի ցած,

Դեպի վախճանը գլխիկոր:

 

Ագռավների երամը սև,

Ձմռան երկինքը անարև,

Կյանքի ժամկետը հարկադիր

Դարձան մարդու ճակատագիր:

 

Ու երբ կնքեց մահկանացուն

Մարդու մարմինը չարչրկված,

Նա իր հոգին տվեց Աստծուն՝

Որպես թռչուն մի հալածված: