ԿԻԹԱՌ

Օրերը անցնում են՝ 

Հրելով մեկմեկու, 

Մեկ-մեկ՝ բութ, ձանձրալի, 

Մեկ-մեկ՝ լուռ, ահարկու... 

 

Գաղտնիքներն իմ սրտի 

Ես ո՞ւմ եմ պահ տալու, 

Առանց քեզ աշխարհում 

Ես ո՞նց եմ ապրելու:

 

Ա՜խ, կիթա՛ռ, կիթա՛ռ, սրտակի՛ց բարեկամ, 

Ա՜խ, կիթա՛ռ, կիթա՛ռ, իմ ընկե՛ր իսկական:

 

Ո՞վ է քեզ հնարել 

Հրաշքով մոգական՝ 

Այդքան նուրբ ու քնքուշ 

Ու այդքան տիրական:

 

Դա ասում ես՝ սիրի՛ր 

Այս աշխարհը դաժան, 

Ե՛վ մարդկանց արժանի, 

Ե՛վ մարդկանց անարժան: 

 

Ա՜խ, կիթա՛ռ, կիթա՛ռ, սրտակի՛ց բարեկամ, 

Ա՜խ, կիթա՛ռ, կիթա՛ռ, իմ ընկե՛ր իսկական:

 

Դու՝ անհույս օրերի 

Հուսալի իմ ընկեր, 

Երջանիկ պահերիս 

Սուրհանդակն ես դարձել:

 

Եղել են և կանայք, 

Եվ բազում ընկերներ, 

Բայց իմ նեղ օրերին 

Կողքիս դու ես եղել:

 

Ա՜խ, կիթա՛ռ, կիթա՛ռ, սրտակի՛ց բարեկամ,

Ա՜խ, կիթա՛ռ, կիթա՛ռ, իմ ընկե՛ր իսկական:

 

Երբ իջնում է հոգուս

Անթափանց մթություն,

Երբ թվում է, թե վերջ,

էլ չկա փրկություն,

 

Հրեշտակները պոկվում

Քո ոսկե լարերից,

Լույս տալիս խավարում

Ու հանգչում են նորից:

 

Ա՜խ, կիթա՛ռ, կիթա՛ռ, սրտակի՛ց բարեկամ,

Ա՜խ, կիթա՛ռ, կիթա՛ռ, իմ ընկե՛ր իսկական: