ՀԻՆ ԴԱՇՆԱՄՈՒՐԸ

Հին դաշնամուրը լռում է այսօր,

Հին դաշնամուրը էլ չի նվագում,

Հանգել են լույսերը հյուրասենյակում,

Շարժվում են ստվերները, շարժվում են, շարժվում:

 

Եվ դաշնամուրը, լքված անկյունում,

Ինքն իրեն հետ ասես միտք է անում,

Գուցե հիշել է այն հին մեղեդին,

Այն տոնական ու հպարտ վալսը հին:

 

Վալսի հին, մոռացված

Հնչյունները կրկին

Պտտվում ու պարում են

Դատարկ սենյակում:

 

Հին դաշնամուրը հոգնել է արդեն,

Հին դաշնամուրը էլ չի նվագում,

Պարում են ստվերները դատարկ սենյակում,

Եվ հին դաշնամուրը երազ է տեսնում:

 

Տեսնում է պարող սիրահար զույգերին,

Ջահել և ուրախ իր տանտերերին,

Հյուրասենյակը լցվում է լույսով

Եվ երջանիկ ու ուրախ ձայներով:

 

Վալսի հին, մոռացված

Հնչյունները կրկին

Պտտվում ու պարում են

Դատարկ սենյակում:

 

Հին դաշնամուրը լռում է այսօր,

Հին դաշնամուրը էլ չի նվագում,

Դաշնամուրին ոչ ոք չի մոտենում,

Նա անպետք իր է արդեն սենյակում:

 

Եվ մի խոնավ ու տխուր առավոտ,

Երբ դեռ քնած էր քաղաքն անձրևոտ,

Հին դաշնամուրը փողոց են հանում,

Հին դաշնամուրն էլ չի նվագում:

 

Վալսի հին, մոռացված

Հնչյուններն են լսվում

Եվ աշնան քամու հետ

Փողոցով հեռանում: