ՈՒՍՏԻ՞ ԳՈՒ ՔԱՍ

Ուստի՞ գու քաս, ղարիբ բըլբուլ,

Դու մի՛ լաց լի, յիս իմ լալու.

Դու վարթ պըտռե, յի՛ս գոզալին,-

Դու մի՛ լաց լի, յի՛ս իմ լալու:

 

Ա՛րի, բըլբուլ, խո՛սի բարըն,

Օխնըվի քու էկած սարըն.

Քի վարթն էրից, ինձ իմ յարըն,-

Դու մի՛ լաց լի, յի՛ս իմ լալու:

 

Ման իմ գալի դիդարի հիդ,

Վունց ղարիբ բըլբուլ խարի հիդ.

Դու վարթի հիդ, յիս յարի հիդ,-

Դու մի՛ լաց լի, յի՛ս իմ լալու:

 

Սալբուի նըման կանանչ իմ,

Ե՛կ խոսի՝ ձայնիտ ճանանչ իմ.

Դու վա՜րթ կանչէ. յիս յա՜ր կանչիմ,

Դու մի՛ լաց լի, յի՛ս իմ լալու:

 

Ղա՛րիբ բըլբուլ՝ ձայնըտ մալում,

Յիս ու դուն էրվինք մե հալում.

Սայաթ-Նովեն ասաց՝ զա՛լում,-

Դու մի՛ լաց լի, յի՛ս իմ լալու: